Пишува: ЈАНЕ ЃОРЃИОССКИ
Седиме во дворчето на Натали во Жуан ле Пинс, на Азурниот Брег. Пиеме ладна вода со лимон. Од комшиските апартмани тече некаков индонезиски поп, додека го бараме топчето од малото комшиче — чинам од Русија — кое ни влета во нашето дворче преку живата ограда што ги разделува апартманите. Мирно, тивко летно попладне во шарена рапсодија од нации и култури.
И читам вест од кај нас: во Куманово, на јавен собир каде присуствувала Премиерот и владина свита скандирале „Смрт за Шиптари“, „Гасни комори“, „Чиста Македонија“.
Ничим изазвани.
На настан каде што бил и Христијан Мицкоски и министри.
И…
Ниту збор од Мицко.
Ниту осуда.
Ниту оградување.
Мукла.
Мукла, ама не и неочекувана.
Бидејќи ова веќе не е пропуст.
Ова е тренд.
Политичка матрица.
Стратегија.
Молчешкум одобрување.
Оние што треба да обединат, тие ја нормализираат омразата.
Оние што треба да изградат иднина, тие копаат ровови.
Јадна ми држава, каде што треба да се вратам.
Јадна, бедна, извалкана од националистичка реторика што ќе нè сотри како народ.
Каква иднина може да се гради на такви темели?
На фашистички слогани кон нашите сограѓани што одекнуваат без срам, без последици?
Иронијата е што истите тие денес „слават“ Илинден и АСНОМ.
Ги китат бините и говорите со лажен патриотизам, а во публиката им се скандира за „чистота“ на нацијата и за „гасни комори“ за нашите сограѓани и другари.
Сакаат да бидат наследници на антифашизмот, додека толерираат фашизам.
Што скандирате, бе, луѓе?
Што толерирате и премолчувате?
А, бе… #$@%&!