25
Според анализа објавена од Радио Слободна Европа, Радев најавува влез во изборната трка по речиси една деценија на функцијата шеф на државата, во период на длабока политичка криза и предвремени парламентарни избори.
Со зборовите дека „политичката класа ги предаде надежите на граѓаните“, Радев во понеделникот вечерта објави оставка од претседателската функција, што треба формално да биде потврдена од Уставниот суд. До истекот на мандатот во јануари 2027 година, функцијата ќе ја преземе потпретседателката Илијана Јотова. Оставката доаѓа околу два месеца пред изборите, закажани по падот на владата на Росен Жељазков и неуспехот на партиите да формираат ново мнозинство во парламентот.
Иако директно не најави формирање партија, Радев испрати јасен сигнал дека планира политички ангажман. Во јавноста одамна се шпекулира дека тој се подготвува за ваков чекор, а уште кон крајот на минатата година изјави дека „луѓето насекаде го бараат тоа“.
Профилот на евентуалната партија сè уште не е јасно дефиниран, но досегашните позиции на Радев укажуваат на неколку константи: силна антикорупциска реторика и остри напади врз поранешниот премиер Бојко Борисов и лидерот на ДПС „Ново начало“, Делјан Пеевски; скепса кон дел од европските политики; противење на воената поддршка за Украина; како и блискост со конзервативни и проруски лидери во Европа.
Како претседател, Румен Радев се позиционираше како противник на политичкото статус-кво, особено по 2020 година, кога отворено ги поддржа масовните протести против владата на ГЕРБ и тогашниот главен обвинител. Во вториот мандат продолжи со критики кон сите влади по 2021 година, обвинувајќи ги за „заробување на институциите“ и концентрација на моќ.
Неговите евроскептични ставови дојдоа до израз и преку иницијативата за референдум за воведување на еврото, иако Уставниот суд утврди дека такво изјаснување не е дозволено. Радев ја користеше темата за да ги нападне владејачките партии, а честопати се најде на иста линија со националистички и антиевропски формации.
На меѓународен план, тој зазеде позиции што често се разликуваа од заедничките ставови на ЕУ и НАТО, особено во однос на војната во Украина. Радев јавно ја критикуваше воената помош за Киев, санкциите против Русија и предупредуваше дека Европа ја „плаќа сметката“ за конфликтот. Истовремено, одржуваше блиски контакти со унгарскиот премиер Виктор Орбан и други конзервативни лидери.
Во внатрешната политика, Радев поддржа законски измени со кои се забранија ЛГБТ теми во училиштата и се изјасни против Истанбулската конвенција, што дополнително го позиционираше во конзервативниот политички спектар.
Сето ова укажува дека евентуалната партија на Радев би комбинирала антикорупциска реторика, силен антиелитистички наратив, скепса кон европските политики и конзервативни општествени пораки. Прашањето што останува отворено е дали ваквата формула ќе успее да обедини поширока поддршка или ќе го продлабочи политичкото расцепување во Бугарија.