Турција се подготвува да ја претвори својата стратегија „Сина татковина“ во закон, формализирајќи го како државна политика zемањето поголема контрола врз Егејското и Источното Средоземно Море, што ги алармира во Атина и Брисел.
„Сината татковина“ е турска ревизионистичка доктрина која ги доведува во прашање постојните граници во југоисточниот Медитеран. Доколку законот биде усвоен, Анкара формално ќе го оспори суверенитетот на повеќе од 150 острови во Егејот.
Анкара тврди дека морските граници во Егејското Море треба да се повлечат приближно по средната линија помеѓу грчкото копно и турскиот брег. Нејзиното главно тврдење е дека грчките острови во близина на турското копно не треба автоматски да генерираат целосни ексклузивни економски зони (ЕЕЗ), области што поставуваат права врз поморските ресурси.
Спорот доаѓа во време кога се наведува дека има резерви на гас и нафта во регионот, кои исто така го привлекоа интересот на САД, додека претстојните избори и во Грција и во Турција го поттикнуваат внатрешниот политички притисок врз двете влади.
Турција, исто така, го оспорува правото на Грција да ги прошири своите територијални води од шест на 12 наутички милји според Конвенцијата на ОН за правото на морето (UNCLOS), предупредувајќи дека таков потег би можел да претставува casus belli. Грција е потписничка на UNCLOS, додека Турција не е.
Поделена ЕУ
Спорот се разгоре во тежок геополитички момент за Европа, која сè повеќе се наоѓа маргинализирана на Блискиот Исток. Турскиот предлог-закон, кој грчки дипломатски извори го очекуваат на почетокот на јуни, наводно бил дискутиран на високи нивоа во рамките на Европската комисија. Дипломат на ЕУ изјави за Euractiv дека предизвикот на Турција кон она што го опишаа како „многу потребни енергетски ресурси“ на Европа предизвикал загриженост, иако Комисијата одби официјално да коментира.
„Доколку Турција продолжи со тоа што ѝ негира на Грција – а со тоа и на ЕУ – ЕЕЗ и континентален гребен околу островите, тогаш ЕУ нема да има друга алтернатива освен да воведе санкции и да го активира членот 42(7) од Договорот за ЕУ за меѓусебна одбранбена помош“, изјави за „Еурактив“ грчкиот социјалистички европратеник Николас Фарантурис.
Тензиите, исто така, открија загриженост дека ЕУ се чини неподготвена за потенцијално експлозивна криза со Турција, а друг дипломат од ЕУ сугерираше дека „Грција наскоро ќе ги разгледа [своите] пријатели од ЕУ“.
Поделбите беа истакнати во април, кога Урсула фон дер Лајен, претседателката на Европската комисија, ја групираше Турција покрај Русија и Кина како извори на негативно влијание. Шарл Мишел, поранешен претседател на Европскиот совет, возврати, опишувајќи ја Турција како клучен сојузник на НАТО и важен партнер за миграција. Неговите коментари беа лошо прифатени во Атина, бидејќи Мишел го водеше Европскиот совет кога Турција ги отвори своите граници во 2020 година и ги турна илјадниците мигранти кон Грција.
Максим Прево, белгискиот министер за надворешни работи, исто така изјави претходно овој месец дека не може да има дискусија за европска безбедносна архитектура без Турција, коментари што ја вознемирија Грција. Во меѓувреме, кралицата Матилда минатата недела предводеше голема економска мисија во Турција, што резултираше со 40 трговски и инвестициски договори.
„Неколку земји од ЕУ имаат тенденција да ги гледаат односите ЕУ-Турција првенствено низ економска призма и да ги занемаруваат безбедносните импликации“, рече Јоргос Цогопулос, виш соработник во Грчката фондација за европска и надворешна политика.
Тој додаде дека ако турските закани против Атина и Никозија се игнорираат, ќе биде тешко за Европа да го рекалибрира своето партнерство со Турција во променлива геополитичка средина.
Шпанија може да претставува уште еден предизвик за Атина. Мадрид беше водечки извозник на оружје од ЕУ во Турција помеѓу 2020 и 2024 година, додека билатералната трговија достигна рекордни 17,5 милијарди евра во 2025 година. Германија, во меѓувреме, традиционално одржуваше повнимателен став во грчко-турските спорови. Во однос на одбраната, прво ја снабди Грција со напредни подморници од типот 214, а подоцна, и покрај грчките приговори, ѝ обезбеди слични капацитети на Турција. Миграцијата, особено приливот на бегалци и мигранти што се обидуваат да стигнат до Европа преку Турција, останува уште еден клучен фактор.
Франција се смета во Атина за посигурен партнер по ова прашање. Париз и Атина неодамна го обновија договорот за одбрана што вклучува клаузула за меѓусебна помош.
Израел во равенката
Дипломатски извори во Атина велат дека стратешкото усогласување на Грција со Израел игра значајна улога во пресметките на Турција. „Со овој закон, тие сакаат да ги постават работите на место“, велат изворите. Анкара тврди дека триаголникот Грција-Израел-Кипар го дестабилизира регионот и го обвини Израел за извршување геноцид во Газа. Израел, пак, ја обвинува Турција дека бара регионална хегемонија.
Клучен момент се очекува да биде самитот на НАТО на 7-8 јули во Анкара и дали Доналд Трамп ќе ја посети Атина пред да присуствува на состанокот. Двете земји изјавија дека не сакаат надворешно посредништво во нивните билатерални спорови. (Euraktiv)