Дали на едно езеро треба да му се дозволи да ангажира свој адвокат и да тужи компанија? Можеби звучи неверојатно, но тоа е целта на група европски конзерватори. Новорегистрираната петиција на Европската граѓанска иницијатива ја повикува Европската Унија да донесе законска регулатива што ќе им овозможи на загадените реки или обесшумените шуми да ги „тужат“ своите загадувачи, давајќи им на природните тела законски права слични на оние на компанијата. Доколку поддржувачите на петицијата соберат повеќе од еден милион потписи во најмалку седум земји од ЕУ, Европската комисија мора барем да го разгледа предлогот.
„Се обидуваме да ги поканиме сите да размислат за иднина каде што не ја уништуваме природата, туку работиме заедно со неа“, изјави главниот организатор на петицијата, Емануел Шлихтер.
Петицијата е објавена додека политичката амбиција за заштита на биодиверзитетот на Европа се намалува.ЕУ се мобилизираше против уништувањето на природата за време на годините на Зелениот договор од 2019 до 2024 година – но промената на приоритетите во вториот мандат на претседателката на Комисијата, Урсула фон дер Лајен, го смени тоа. Сега, Брисел е заинтересиран да ја намали бирократијата во име на конкурентноста, намалувајќи ги законите наменети за заштита на природните ресурси на блокот. Во обид да го расчистат патот за нови индустриски проекти, претходно овој месец земјите разгледаа предлог за олабавување на правилата што им забрануваат на компаниите да убиваат заштитен див свет. Тоа го прави Брисел сè понепријателска средина за иницијативи како на Шлихтер. Но, тоа, тврди тој, само ја нагласува итноста на неговата мисија.
„[Ова е] вистинското време бидејќи гледаме реакција во политиката за животна средина насекаде во Европа, особено на ниво на ЕУ“, рече адвокатот. „Многу еколошки организации се борат против реакцијата и ние сакаме да дадеме надеж.“
Лагуна оди на суд
Петицијата е дел од пошироко, глобално движење предводено од конзерватори, кое се стреми да додели основни законски права на природата за да помогне во нејзината заштита од притисоци како што се уништувањето на шумите, губењето на биолошката разновидност, загадувањето со хемикалии и климатските промени.
Шлихтер и неговите ко-организатори се надеваат дека ќе се надоградат на шпанскиот закон од 2022 година, кој ѝ даде на лагуната во југоисточниот регион Мурсија право „да постои како екосистем и да се развива природно“. Мар Менор е претставена од група чувари, вклучувајќи научници, локални политичари и граѓани – сите од нив сега тужат компанија за наводно влошување на екосистемот. Јавниот обвинител бара седумгодишна затворска казна за дотичниот претприемач, како и над 500.000 евра отштета.
„Гледаме дека ова движење добива на интензитет во многу земји“, рече пратеничката на Зелените, Јута Паулус. „Верувам дека тоа е важен чекор ако сакаме да го зачуваме нашиот живот.“
Слични иницијативи се покренуваат низ целиот блок, од француската река Лоара до шведското езеро Ветерн – со различни нивоа на успех. Обидот да се натера ирската влада да даде уставни права на природата доби на интензитет во 2023 година пред да изгуби сила.
Основна цел на петицијата на Шлихтер е да се обедини и зајакне оваа мешавина од предлози кои, како што истакна тој, честопати се водат со ограничени ресурси. Потребна им е поддршка на ниво на ЕУ за да се помогне во спроведувањето на законите за животна средина на терен – кои можат да бидат строги во теорија и лошо имплементирани во пракса. Идејата е да се „овозможи сите граѓани да се вклучат и да ги заштитат своите екосистеми“ со пристап од долу нагоре.
Во плевелот
Сепак, иако Европската граѓанска иницијатива ја повикува Комисијата да усвои директива на ЕУ „со која се признава дека екосистемите поседуваат суштинска вредност и фундаментални права“, Шлихтер призна дека сè уште не е сигурен како тоа би функционирало во пракса.
„Чувствувам дека сè уште е работа во тек“, рече тој. „ Немаме таква директива во џеб за да кажеме: „Вака сакаме“. Се обидовме да го направиме тоа, но сè уште не сме стигнале до таму. Постојат повеќе почетни точки, да речеме.“
Движењето не е без критичари.Некои истражувачи и академици ја доведуваат во прашање додадената вредност од доделувањето на правна личност на екосистемите. Еден академски труд тврди дека содржината на таквите права ризикува да биде „нејасна и неповрзана“ и ја истакнува тешкотијата во дефинирањето на границите на природните ентитети. Наместо тоа, ограничувањата треба да се наметнат преку постојните законски рамки.
Проблемот, вели Шлихтер, е што тоа не се случува. Некои од најстрогите закони за животна средина на ЕУ – како што е Рамковната директива за води – едноставно не се спроведуваат од страна на земјите-членки. Во меѓувреме, иако Шлихтер инсистира дека неговата цел не е да додаде нивоа на бирократија, туку подобро да ги спроведува постојните закони, индустриските групи предупредуваат на потенцијални влијанија врз конкурентноста на ЕУ.
„Иако сè уште не е јасно каква ќе биде иднината на оваа иницијатива „Права за природата“ во ЕУ, последиците за рударските активности би можеле да бидат значителни – особено поради зголемената побарувачка за домашни суровини за да се обезбеди стратешката автономија и отпорност на ЕУ поврзана со зелените и дигиталните транзиции во сегашниот кревок геополитички контекст“, рече Синтија Местанца Фернандез, специјалист за еколошки и безбедносни прашања за рударското лоби „Еуромајнс“.
„Во пракса, рударските проекти, вклучително и стратешките проекти според [Законот за критични суровини], би можеле да станат правно невозможни“, рече таа, додавајќи дека „дозволите би можеле да бидат оспорени во име на самите екосистеми“.
И некои невладини организации му кажаа на Шлихтер дека можеби ќе можат да ја поддржат петицијата дури следната година; нивните ресурси во моментов се фокусирани на борба против негативните реакции на Зелениот договор на ЕУ. Сепак, Шлихтер упорно инсистира.
„Недемократските гласови стануваат сè погласни и не знаеме колку време ни останува за воопшто да ја донесеме политиката за животна средина на маса“, рече тој. (Политико)