Од одредени агли, може да изгледа како претседателот Трамп да има тежок месец. Тој го расипа реновирањето на рефлективниот базен на Споменикот на Линколн, по што обвини за акти на вандализам што никој не можел да ги оспори. Врховниот суд ги отфрли и неговото барање за жалба против граѓанската пресуда од 5 милиони долари против него за клевета и сексуално злоставување на Е. Џин Керол, и неговата извршна наредба за укинување на правото на државјанство по раѓање.
И војната со Иран продолжува да татне. А, сепак, откако извештајот за задолжително финансиско објавување на Трамп беше објавен во вторникот, насловите го привлекоа вниманието кон фактот дека претседателот остварил повеќе од 2,2 милијарди долари приходи во 2025 година – повеќе од три пати повеќе од она што го заработил во годината пред неговата инаугурација. Спротивно на изгледите, можеби сè оди точно по план.
Околу трамп секогаш е прашање колку од богатството што го стекнал во неговиот втор мандат е плен од стратегијата, а не среќен резултат од неговата раштркана индустриска акција. Гледајќи ги бројките во неговиот финансиски извештај, се потсетува дека пред да стане претседател, Трамп пилотираше серија пропаднати бизниси – од кои шест прогласија банкрот – и даваше секакви индикации дека е лош бизнисмен. Често се истакнува дека ако Трамп едноставно го инвестираше огромното наследство што му го остави Фред Трамп, неговиот татко, во стандарден фонд за следење, ќе заработуваше повеќе пари отколку преку неговата бледа бизнис кариера, и нема ништо што сугерира дека ова веројатно ќе се промени.
Тоа беше пред неговото второ претседателствување, се разбира. Сега тој и неговите деца седат на врвот на огромно богатство, од кое голем дел се чини дека доаѓаат од извори со интерес да го привлечат претседателот. Како што истакнува „Њујорк тајмс“, голем дел од неочекуваната заработка од 2,2 милијарди долари на Трамп минатата година дојде од инвестициска фирма со врски со Обединетите Арапски Емирати, која купи речиси 50% од акциите во неговата крипто компанија, „Ворлд Либерти Фајненшл“, и која е дел од индустријата врз која Трамп има влијание.
Слично на тоа, извештајот ги регистрира помалите, но сепак значајни приливи на приходи генерирани од дополнителните напори на Трамп во тужбите за клевета и други тужби, вклучувајќи ги и спогодбите со ABC (16 милиони долари), Meta (24,5 милиони долари) и Paramount (16 милиони долари) – судски постапки за кои, се чини е фер да се претпостави, овие медиумски и технолошки компании можеби би имале поголем апетит за борба доколку тужителот не бил претседател на Соединетите Американски Држави со огромно влијание врз нивните индустрии.
Сето ова го остава Трамп во чудна позиција, од една страна, да го добие она што отсекогаш очајно го сакал во животот – вистинско, незамисливо богатство – по цена на другото нешто што отсекогаш очајно го сакал во животот, универзално восхитување и аплауз.Богат, но исмејуван; успешен, ако ги погледнете неговите приходи, но апсолутен лидер со рејтинг на одобрување од 39% и имиџ толку оцрнет што дури и Џорџија Мелони, непопуларниот десничарски лидер на Италија и поранешен апсолутен лижач на Трамп, се почувствува охрабрена да се откаже од него.
Како и кај повеќето раздразливи личности, веројатно малите неуспеси се оние што најмногу го мачат Трамп. Додека неговите познати способности за склучување договори продолжуваат да даваат лоши резултати на Блискиот Исток, претседателот се чини дека се свртел наопаку, обидувајќи се да ги објасни алгите што моментално цветаат во рефлектирачкиот базен на споменикот на Линколн. Тоа е мал, ирелевантен неуспех во однос на другите работи, но со толку лоша оптика, толку очигледно непропустлив, дури и кај оние кои немаат интерес за Иран, покажува човек кој дури и не може да го одржува езерцето на нацијата чисто и мора да измислува бескрајни приказни за да го оправда тоа.
Таков е и предвидливо ужасниот пропуст на Трамп на нешто што го нарече Голем американски државен саем. Веројатно не сте ни слушнале за тоа, и покрај фактот што се случува токму сега на Националниот мол во Вашингтон, а Белата куќа го рекламира како 16-дневна екстраваганција за одбележување на 250-тиот роденден на земјата со „експозиција од светска класа“. Или, како што се испостави, со празна сала за храна, празни места за изложби и телевизискиот д-р Оз кој се обраќа на полупразно поле во поставка.
Секако, како што поддршката за него опаѓа дури и во неговите поранешни упоришта, ова мора да го кине неговото его, поделено меѓу примарните мотивации – за парите и за пофалбите. (Гардијан)