Вашингтон –Тед Тарнер, медиумскиот визионер и филантроп кој ја основа CNN, првата 24-часовна новинска мрежа која фундаментално ги промени телевизиските вести, почина во среда на 87-годишна возраст, соопшти „Тарнер Ентерпрајзис“.
Тој изгради медиумска империја која вклучуваше првата кабелска суперстаница, популарни филмски и цртани канали и професионални спортски клубови како „Атланта Брејвс“, пишува CNN.
Тарнер беше и меѓународно познат филантроп кој ја основа Фондацијата на Обединетите нации, активист кој се залагаше за глобална елиминација на нуклеарното оружје и конзерватор кој стана еден од најголемите земјопоседници во Соединетите Американски Држави.
Кога одлучи да им даде на ОН 1 милијарда долари, или една третина од неговото лично богатство, во 1997 година, ги предизвика другите богати да ги дадат своите пари послободно. „Сите пари се во рацете на овие неколку богати луѓе и никој од нив не дава пари“, рече тој во едно интервју. „Опасно е за нив и за земјата.“
Тој одигра клучна улога во враќањето на бизоните на американскиот Запад. Тој, исто така, ја создаде цртаната серија „Капетан Планета“ за да ги едуцира децата за животната средина.
Револуција во емитувањето вести
Сепак, тој беше најславен поради неговата смела визија за емитување вести од целиот свет во реално време, во кое било време од денот или ноќта, откако идејата конечно се реализираше. Списанието „Тајм“ го прогласи за Личност на годината во 1991 година за „влијание врз динамиката на настаните и претворање на гледачите во 150 земји во сведоци од прва рака на историјата“.
Тарнер на крајот ги продаде своите мрежи на „Тајм Ворнер“, а подоцна се повлече од бизнисот, но продолжи да изразува гордост за CNN, нарекувајќи го „најголемото достигнување“ во својот живот.
„Тед беше неверојатно посветен и посветен лидер, бестрашен и секогаш подготвен да ја следи својата интуиција и да му верува на сопствениот суд“, рече Марк Томпсон, претседател и извршен директор на CNN Worldwide, во соопштението. „Тој е и секогаш ќе биде движечката сила зад CNN. Тед е гигант на чии рамена стоиме и сите ние ќе одвоиме еден момент денес да му оддадеме почит и да го препознаеме неговото влијание врз нашите животи и светот“.
Неодамнешни години
Нешто повеќе од еден месец пред неговиот 80-ти роденден во 2018 година, Тарнер откри дека страда од деменција. На почетокот на 2025 година, тој беше хоспитализиран поради благ случај на пневмонија, по што се опорави во центар за рехабилитација.
Тој беше и три пати во брак, вклучувајќи 10-годишен брак со филмската легенда Џејн Фонда, и имаше пет деца, 14 внуци и две правнуци.
„Устата на југот“
Лично, тој можеше да биде друштвен и пријателски расположен, но беше и отворен и конфронтациски настроен, што му го донесе прекарот „Устата на југот“. Неговата расправија со Руперт Мардок, која започна поради несреќа со јахта, го наведе Тарнер да го предизвика на тепачка; во 2003 година, тој тврдеше дека Мардок помогнал во започнувањето на војната во Ирак преку застапување на воената кампања на „Фокс њуз“ и други медиуми, а во 2011 година изјави дека Мардок треба да поднесе оставка од „Њуз корп.“ по скандалот со прислушување телефони.
Иако Тарнер претрпе повремени неуспеси како коцкар, неговиот живот беше обележан главно со триумфи и зачудувачки успеси. „Беше“, рече еднаш колегата медиумски могул Џон Малоун, „како Бог да беше на негова страна“.
Тој беше комплексна личност која се бореше во секое време да го заштити своето ранливо јас. Како што еднаш еден помошник го предупредил интервјуерот: „Ако не сака да одговори на прашање, ќе го знаете тоа. Ќе даде само одговори од еден или два збора и не можете да се вратите на таа тема“. Тој се опишал себеси како биполарна депресија, но избегнувал психијатрија и премногу самоанализа.
Во мемоарите на Тарнер од 2008 година „Викајте ме Тед“, Џејн Фонда го опишала детството на Тарнер, со тепања и психолошки манипулации, како „целосна токсичност“. Таа рекла дека Тарнер не можел да разбере зошто плачела кога тој ја опишал својата младост и рекол: „Постои страв од напуштање кој е подлабок отколку кај кој било што сум го познавала. Како резултат на тоа, тој има потреба од постојано друштво, а одржувањето чекор со него може да биде исцрпувачко“. Таа рекла дека тој не можел да седи мирно и неговата нервозна енергија „речиси пука во воздухот“.
Во истата книга, Дик Парсонс, претседател на Тајм Ворнер во 1995 година, кога компанијата ја купи компанијата на Тарнер, се присетил на својата прва средба со извршниот директор. Тарнер зборуваше за надминување на неволјите и му рече на Парсонс: „Роден си црнец – лоша среќа! Но, знаеш, си работел напорно и си го надминал тоа.“ Парсонс рече дека речиси паднал од столот, но заклучи дека Тарнер не поседува механизам за самоцензура што ги спречува повеќето луѓе да изговараат несоодветни идеи. „Но, бидејќи е толку фундаментално невин и искрен човек, тој се извлекува неказнето.“