Американскиот државен секретар Марко Рубио вчера отпатува во Рим, во обид да ги поправи односите и со Папата и со италијанската влада по нивните расправии со претседателот Доналд Трамп околу војната во Иран.
Тоа е корисна мисија за еден државен секретар. Но, тоа поставува фундаментално прашање: Зошто Рубио не ги предводи дипломатските напори за завршување на војната во Иран, решавање на застојот меѓу Израел и неговите соседи, наоѓање решение за војната во Украина или создавање постабилен ангажман со Кина – да наброиме само неколку клучни прашања што другите американски претставници ги водат наместо него? Всушност, малкумина биле во подобра позиција да доминираат во надворешната и националната безбедносна политика на САД од лицето кое моментално служи во двете. И сепак, она што е највпечатливо кај Рубио е сè помалата улога што се чини дека ја игра.
Државниот секретар на САД е главен дипломат и портпарол за надворешни работи на нацијата, одговорен за носење на знамето на САД во странство и водење на дипломатските напори за решавање на конфликти, спречување на нови и унапредување на националните интереси на Америка. Но, Рубио во голема мера е отсутен во сите овие напори.
Додека неговиот претходник, Ентони Блинкен, патуваше на Блискиот Исток најмалку еднаш месечно откако регионот се запали по нападите на 7 октомври врз Израел, Рубио беше во Израел само три пати во последните 16 месеци. Додека поранешниот државен секретар Хенри Кисинџер помина недели во регионот, работејќи на постигнување договор меѓу Израел и неговите соседи по војната во 1973 година, Рубио не го посети повеќе од шест месеци.
Џорџ Шулц, кој можеби беше најдобриот државен секретар на Америка, еднаш рече дека дипломатијата е како градинарство: Човек мора да ги наводнува растенијата и да го корне плевелот. Со други зборови, човек мора да оди таму. Сепак, Рубио досега има направено само 18 патувања како државен секретар, поминувајќи околу 75 дена на пат, посетувајќи 31 земја. За споредба, во првите 16 месеци на функцијата, Хилари Клинтон има направено 28 патувања, поминувајќи 130 дена на пат, посетувајќи над 60 земји.
Кога не успеете да се грижите за градината, џунглата расте. Всушност, војната во Украина, за која Трамп тврдеше дека „ќе заврши за еден ден“, само се интензивираше откако тој ја презеде функцијата. Израел останува во војна со своите соседи бидејќи кревките прекини на огнот не успеваат да го спречат бомбардирањето. Во меѓувреме, Иран ги нападна сите свои соседи и го затвори Ормутскиот теснец како одговор на одлуката на САД и Израел да војуваат.
Во секој од овие конфликти, дипломатијата беше спорадична и во голема мера неуспешна – и во ниту еден од нив Рубио не ја одигра водечката улога што би се очекувала од државен секретар. Наместо тоа, пријателот и другар за голф на претседателот, Стив Виткоф, и неговиот зет Џаред Кушнер беа тие што ја презедоа водечката улога во преговорите за траен мир во секој конфликт. Но, ниту Виткоф ниту Кушнер немаат длабоко дипломатско искуство или историско знаење потребно за такви преговори. И тоа неискуство го покажаа.
„Кушкоф“, како што се познати двајцата, пристапуваат кон преговорите како договори за недвижности, составувајќи повеќекратни услови – 28 точки за Украина, 20 за Газа, а сега 14 за Иран. Но, точките често се нејасни, отворени за погрешно толкување и полни со дупки, поради што ниту еден конфликт не е навистина завршен.
Вистинската дипломатија треба да ја водат вистински дипломати, поткрепени со длабокото знаење и искуство на целиот оддел. Но, Стејт департментот на Рубио е ставен настрана. Откако беа прогласени за неважни или игнорирани, неговите врвни дипломати беа или отпуштени или поднесоа оставки. Моралот е десеткуван. Дури и самиот Рубио го игнорира одделот, забележувајќи дека го посетува Фоги Ботом (Стејт департментот) „скоро секој ден“.
Сепак, поголемиот проблем е што Рубио не е само државен секретар – тој е и советник за национална безбедност, одговорен за координација и надзор на политиките. И би било едно ако неговите недостатоци како главен дипломат на нацијата беа затоа што ја извршуваше својата друга улога со голема самодоверба и вештина. Но, доказите за тоа се малку.
Еден од првите чекори што ги презеде Рубио кога се смести во аголната канцеларија на Западното крило пред една година беше да отпушти половина од персоналот на Советот за национална безбедност. И иако имаше аргументи за поедноставна структура на персоналот, Белата куќа ги прикажа овие намалувања како борба помеѓу Марко и Длабоката држава. Резултатот е фрустриран персонал кој, како што велат дипломатите и странските претставници, не знае што се случува.
Овие неуспеси станаа сосема јасни во Иран. Без разлика каков процес на координирање на политиките постоел пред одлуката за војна или потоа, резултатот е широко распространет хаос и конфузија, наместо јасност и конзистентност. Самиот Рубио даде повеќекратни, честопати контрадикторни, објаснувања за војната и нејзините цели, и сè повеќе се појавуваше неусогласен со претседателот. На пример, во вторник, Рубио ја прогласи војната за „завршена“, само за веднаш потоа Трамп да се закани со продолжување следниот ден.
Работните места на државен секретар и советник за национална безбедност се едноставно преголеми за едно лице да ги справи. Иако Рубио тврди дека тие „се преклопуваат во многу случаи“, овие улоги всушност исполнуваат многу различни функции. Државниот секретар е позиција свртена кон надвор. Спротивно на тоа, советникот за национална безбедност е свртен кон внатре. Комбинирањето на овие многу различни улоги не гарантира дека двете „се целосно синхронизирани“, како што тврдеше портпаролот на Рубио. Тоа гарантира дека ниту една од задачите не е добро извршена.Ако имаше некаков сомнеж за тоа, слабиот досие на Рубио во обете работи го прави тоа сосема јасно. (Иво дадлер за Политико)