Германија не успеа за прв пат во среда да обезбеди место во Советот за безбедност на ОН, а Португалија и Австрија добија повеќе гласови за двете западноевропски места почнувајќи од 2027 година.
Советот за безбедност на ОН има 15 члена: пет постојани – САД, Русија, Кина, Франција и Обединетото Кралство – и 10 избрани за период од две години, со места распределени за различни светски региони.
На тајните гласања што ги спроведе Генералното собрание за европските места, Португалија и Австрија добија 134 и 131 глас, соодветно. Германија, која веќе има отслужено шест мандати, доби 104.
Членка на Г7, Германија е најголемата економија во Европа и се смета за политичко и безбедносно сидро на континентот.
Зимбабве, единствениот кандидат за африканско место, беше избран со 182 гласа, додека Тринидад и Тобаго, кои исто така не се соочуваа со конкуренција, го обезбедија местото во групата на Латинска Америка и Карибите со 181 глас.
Втор круг беше во тек во средата за да се одлучи помеѓу Филипините и Киргистан за местото доделено на Азија.
Петте избрани земји ќе ги заменат Пакистан, Сомалија, Грција, Данска и Панама почнувајќи од 1 јануари 2027 година.
Тие ќе им се придружат на петте други членови избрани за мандатот 2026-2027 година: Демократска Република Конго, Либерија, Латвија, Колумбија и Бахреин.
Германскиот министер за надворешни работи Јохан Вадефул одржа интензивни разговори со дипломати и владини претставници во Њујорк за да ја промовира германската кандидатура и до неколку часа пред гласањето, сè уште изразуваше доверба.
Во кампањата, Вадефул посочи на улогата на Германија како еден од најголемите финансиски придонесувачи во системот на ОН, како и на нејзиното ангажирање во мировните мисии. Федералната влада, исто така, им вети на африканските држави поддршка за нивното барање за поголемо влијание врз Советот за безбедност.
Сепак, од самиот почеток, изборите се сметаа за тешки. За разлика од претходните кандидатури, Германија овој пат се соочи со двајца сериозни конкуренти.
Дипломатските кругови, исто така, критички го гледаа фактот дека федералната влада не успеа јасно да ги опише ниту американските ниту израелските напади врз Иран како кршење на меѓународното право. Набљудувачите го сметаа ова за потенцијален хендикеп за кандидатурата.
Друг недостаток беше тоа што Австрија веќе ја објави својата кандидатура уште во 2011 година, а Португалија следеше во 2013 година. Берлин официјално влезе во трката дури во 2020 година, оставајќи му значително помалку време за кампања за поддршка. (АФП)