Венецуела беше скршена долго пред двата последователни земјотреси да уништат многу згради и објекти минатата среда, 24 јуни. Последиците од повеќе од една деценија лошо управување и економски санкции се болно видливи во Детската болница „Д-р Хозе Мануел де Лос Риос“ во Каракас, каде што д-р Хунијадес Урбина-Медина може да се грижи само за четири деца истовремено на одделот за интензивна нега.
Според нецелосни податоци од венецуелската влада, повеќе од 1.700 луѓе загинаа во земјотресите, а над 5.000 се повредени, објави CNN. Десетици илјади сè уште се водат како исчезнати.
Здравствениот систем на колена
„Порано можевме да имаме до десет пациенти на интензивна нега“, рече Урбина-Медина. „Но, барем во последните десет години, немавме доволно персонал, лекови или вентилатори.“
Еден од четирите пациенти на неговото одделение е 12-годишно девојче кое беше згмечено под урната зграда. Таа е во неподносливи болки и има повеќекратни повреди опасни по живот. Остатокот од болницата лекувал околу сто деца од минатата недела, што е само дел од вкупниот број повредени во земјотресите.
Спасувачите во Еквадор извлекоа 12-годишно момче живо од урнатините во државата Ла Гваира во понеделник, но се очекува ваквите извештаи да се намалат како што помина критичниот период за пронаоѓање преживеани.
Геолошкиот завод на САД проценува дека земјотресите со магнитуда од 7,2 и 7,5 степени веројатно убиле десетици илјади луѓе. Вистинскиот број на жртви можеби никогаш нема да се знае; по слична трагедија што ја погоди државата Ла Гваира во 1999 година, владата никогаш не објави официјален број на жртви.
Владата го продолжи прекинот на наставата, а првичните извештаи покажуваат дека само во Каракас се оштетени 432 училишта. Неоштетените училишни згради сега служат како привремени засолништа за илјадници раселени лица. Урбина-Медина изјави за CNN дека ниедна болница во Венецуела не е подготвена за катастрофа од ваков обем.
„Ниту една болница во Венецуела не е подготвена за секојдневно работење“, рече тој. „Со оваа катастрофа, ситуацијата е уште полоша бидејќи немаме доволно лекови, персонал или опрема.“ Пред земјотресот, владата во голема мера го опиша својот здравствен систем како робустен, обвинувајќи ги санкциите на САД за недостигот. Други лекари со кои разговараше Си-Ен-Ен изнесоа слични поплаки.
Д-р Андрес Кортиз, волонтер во британската хуманитарна група „Исцелување на Венецуела“, рече дека многу болници биле оштетени. Тој рече дека осум болници во Каракас биле принудени да се затворат, а останатите биле преполни со пациенти и им недостасувале основни средства за чистење како белило и дезинфекциско средство.
Проблемите постоеле долго пред земјотресот. Бидејќи Венецуела потонуваше подлабоко во криза во текот на изминатата деценија поради лошото управување од страна на социјалистичката влада и строгите економски санкции на САД, Урбина-Медина гледаше како голем број квалификувани медицински професионалци ја напуштаат земјата во потрага по подобри можности.
Истиот одлив на мозоци ги погоди и венецуелските училишта, кои веќе страдаа од сериозен недостиг на наставници пред земјотресот. Некои медицински лица беа принудени да заминат неодамна. Кратко откако САД го уапсија тогашниот претседател Николас Мадуро во јануари, Венецуела ја прекина долгогодишната медицинска мисија на Куба во земјата, прекинувајќи го клучен ресурс во посиромашните заедници.
Мирисот на смртта и зрак надеж
Еден ден по два земјотреса, мирисот на смртта почна да се шири од урнатините на Каракас. Сега, неподносливата смрдеа на распаѓање се задржува околу срушените згради низ градот. Но, тоа не ги обесхрабри семејствата на оние што се уште се заробени. Многумина поставија шатори покрај купишта кршен бетон и арматура, чекајќи каква било вест за своите најблиски.
Мирела Херера е меѓу нив. Секој ден, таа чека пред урнатините на зградата каде што живееше нејзиниот син, барајќи некаков знак од него, неговата сопруга и нивните деца. „Ова ме излудува“, рече таа низ солзи. „Додека чувствувам очај и вознемиреност, одам, пијам вода и се прашувам како се. Ако се уште се живи, сигурно се очајни и само сакаат да излезат.“
Бела табла во близина го прикажува планот на зградата и нејзините осум ката. Имињата на семејствата се напишани до секој кат. Таблата, исто така, ги евидентира мртвите, спасените и исчезнатите. Зградата уби 12 лица, тројца се спасени, а 20 се уште се водат како исчезнати. Никој не е пронајден во последните два дена.
Првите три дена по ваква катастрофа се обично клучни за пронаоѓање преживеани, бидејќи едно лице може да преживее само толку долго без вода. Пет дена по земјотресот, Херера вели дека сè уште има надеж. „Чувствувам дека мојот син е силен“, рече таа. „Чувствувам дека ме чека, дека знае дека сум тука и дека се грижам за него. Затоа не сакам да се откажам.“
Живот во неизвесност
Уште еден земјотрес ја погоди Венецуела рано наутро во понеделник. Тоа беше помал афтершок, со јачина од 4,9 степени, но доволно силен за да ги избрка луѓето од своите домови и импровизирани засолништа во пижами и да ги избрка на улиците.
Владата брзо објави дека афтершокот не предизвикал штета, но тоа беше мала утеха. Дури и оние чии домови не беа уништени не можат да се вратат. Пукнатини се протегаат по ѕидовите на многу од преостанатите згради. Многумина сè уште имаат постери од поранешните претседатели Мадуро и Уго Чавез на своите фасади, потсетник за тоа кој изградил дел од нестандардните станови што се урнаа.
Соледад Кампос Апарисио, 78, го прегрна своето куче цврсто додека чекаше пред нејзината станбена зграда во Каракас во понеделник. Зградата веднаш до неа, станбениот комплекс Петунија, се урна во земјотресите, а властите сега не им дозволуваат нејзе или на нејзините соседи да се вратат дома. Тешка машинерија кружи околу урнатините, а спасувачките екипи го расчистуваат подрачјето.
Некои општини користат систем на „семафори“ за да го покажат обемот на штетата на зградата. Зелената боја значи дека е безбедна за живеење, жолтата значи дека е умерено оштетена, а црвената значи дека е небезбедна. „Влегуваме и излегуваме, но не ни дозволуваат да останеме“, изјави Кампос Апарисио за CNN. Таа очајно сака да се врати во својот стан. „Паднав, се онесвестив и ги повредив колената. Не се чувствувам добро и сум сама.“